Bir filmi çözümlemek, filmin yönetmenini çözümlemek ile aynı şey olduğu gibi, yönetmeni çözümlemek için, filmini çözümlemek hem şart hem de ana unsur olagelmiştir. Bu ifade, çok geniş bir yelpazesi olan sinema sanatında her  yönetmen için geçerli olmasa da gerçek bir yönetmen ve sinemacı olan Bernardo Bertolucci için geçerli. Bu kitap; sadece Bertolucci’nin ‘ben’liği ile filmleri arasındaki psikanalitik bağıntıları irdelemek ve  filmlerinin ‘onun’ bir yansısı olduğunu görmek noktasında değil, simgebilimin, ruhbilimin sinema sanatında ne denli önemli bir yer tuttuğunu ve  nasıl kullanılabileceğini, sinemanın yapısallığında ne denli komplike boyutlara gidilebileceğini gösteren bir eser olduğu için de önemli. Tüm bunların yanı sıra kitap, bir diğer yandan da, film okuması oluşumu ve gerekliliğinin tartışılamaz gerçekliliğini sergileyip, bu okumanın filmde gizlenen ‘alt metni’ nasıl görülebilir ve anlaşılabilir kıldığının da anlatıcısı olma niteliğini  taşımakta.

 Eser; “Paris’te Son Tango”, “Son İmparator” gibi devasa filmlere imza atmış olan; politik filmden melodrama, tarihsel filmden komediye pek çok türde denemeler yapan, batı kültüründen doğunun gizemine yönelen, oyuncularla karakterleri değil, karakterlerle oyuncuları yeni­den yaratan, kapitalist sinema endüstrisinin kendisine sun­duğu olanakları canının istediği gibi kullanan ve bütün yaptıklarıyla günümüzde po­pülerliğini yitirmediği gibi auteur kimliğinden de ödün ver­meyen, tüm bunların ötesinde, sadece İtalya’nın değil, dünya sinemasının bir devi sayılan; sanatı ve yaşamı iç içe geçmiş  olan bu güzel insana dair kilitli kalmış olan kavram kapılarını da açarken bize, sinemaya dair çok zevkli bir okuma sunuyor.             

 Yazar Adı Âlâ Sivas